برای دل آرا دارابی
سی سالگی ام را به ناخن جوییدنی تف کن
زن زیبا
ایستگاه حافظ از کدام طرف می رسد
که زندگی ام در فال کودکان خیابانی حراج شد
"پتوی پلنگی" را در من بلند بخوان
بلند
به تازگی شعری برای دل آرا سروده ام
و لم داده ام تا ته سیگار تنهایی ام
غبطه می خورم
به همه زنانی که از سرطان سینه مرده اند
کابوس در تابوتی که زندگی را آروغ می زند
و این همه قبر
که نمی دانم نقاشی است!
دامن ها را حراج کرده اند در جمهوری
فلسفه عمیقی ندارد
دامن چسبان کوتاه
که باد را شاعر کرده است
دل آرا را می گفتی !!...
از بوم و نقاشی ودار!!!
سی سال در اندیشه کلامی که گفته باشم
آوازی که خوانده باشم
به دف و چنگ!
هی !
به ناخن جوییدنی مراتف کن

...

و دلتنگی سایه پوتین سربازی مردی است
در من
که هر صبح وداع می کند
و شب با قنداق تفنگی از راه می رسد
در لابلای درز احساس زنانه ام می گردد
که معشوق سالها
در قطار زمانی سر خورد و...
حالا خیابان و...
ازدحام پوتین های سربازی مردانی
با قنداق تفنگ هاشان

...
آمده بود
زیر باران یک ریز
باروسری بی امانش!!
و سلانه سلانه...
بی تفاوتی بی قانونش را
شتک می زد
بر هوایی که بوی حسرت می داد
و می برد مرا
به مقیاس ننگین آفرینش
کودکی ات در عشق مرده بود
و بلوغ چه حجمی دارد
که صدای دورگه ات
بوی همخوابگی می دهد...

پاورقی..

امروز روز آخر دی ماه است
و این منم زنی تنها
که تولدش را به گریه نشسته است

پاورقی 14

مردد!
در بسامد شک و یقین
ازرسیدن کفگیر به ته احساس
عشق را دریغ کسان خودو
بر ناکامی شان سوختن
چه حاصل؟!
ما در هراس
از سرمای بی پیر دی ماه
بسترآهنگ هزار پینه مان را
وصله می زدیم
با رویای مردی
که روزی عاشقانه ها را
لباسی تازه
بر قامتمان
درخواهد رسید

پاورقی 13
من!
این وسوسه مرد را
از چه رو کندو کاو کردی
که از خواب اساطیری ام به در بردی
اکنون!
که از پس دیوارهای مخوف
تردیدو شک!
به ازدحام آدمیانم کشانده ای
با کدامین تمثال
راهی ام خواهی کرد؟

پاورقی12
نگاهت کردم
سری برای تکان دادن نداشتی
شبانه زنی را از دار بالا کشیده اند
و صبح میان پتوهای کهنه پیر می شود
که بوی نفتالین امانم را برید
وتکلیف انسان که روشن شد!
حالاماه را از پلکانش پایین بکشید
که مادرم از آسمان بالا می رود
اینجا، اینجا میان خواب های من
مردی روییده است
و روی سینه هایم آروغ می زند
وعکس تاریخی ات با چادری که در خاطره ام سیاه می شود
و سیاه میشوی
ومن که می دانی
هنوز عاشق کافه هایی هستم
که فرانسه را متمدن کرد
نگاهت کردم دوباره و دوباره
کشف شده بودم
عریان با بوی علف
حتی اگر سری برای تکان دادن نداشتی
پیداست که شماره ام را عوض کرده اند
گفتم این تابوتی که می برند منم
عقده هایم باز نشد
زبانم سوخت و حرفم بالا نیامد
ودست آخر می دانم
ماییم و تکلیفی که روشن نشده است

پاورقي 11
تا وسط اتاق آمدم، خيره!! نگاهش كه كردم آرام سرش را پائين انداخت از چه بود اين شرمندگي اش، حاليم نشد و هنوز هم! گفتم اين روزها چرا همه اش اينجاست، مگر نمي خواهد برود، لبش را گاز گرفت و گفت خجالت نمي كشي، كجا برود! و من مي خواستم كه او برود كه روزهاي خوش زندگي ام برگردد و او نرفت و نرفت و هنوز هم... گفتم مي روم وسايلش را مي آورم، چرا بايد آنها را ببخشد كه داد زد ،طوري كه موهاي سرم سيخ شد به تو ربطي ندارد و بعدها هم هميشه فرياد مي كشيد...
ثريا كه از خواب پريد رفتم برايش آب آوردم گفت هيچ معلوم است چه كرده اي، تا صبح اين تلفن ده بار زنگ زد خودت را به خواب زده اي فكر كرده اي من خرم... رفتم پنجره را باز كردم تازه سپيده زده بود و نسيم خنكي زد كه عرق پيشاني ام خشك شد... برگشتم طوري كه چشم تو چشم باشيم، هر طور دوست داري فكر كن من همينم وقتي مي گويم همينم خيالم راحت مي شود فكر مي كنم با همين يك جمله همه چيز تمام مي شود، بعد بق كردم و نشستم يك گوشه گاهي اين طوري مي شود به خصوص اگر كار اشتباهي مرتكب شده باشم... گفتم اگر يك بار ديگر داد بزني مي روم تهران و ديگر مرا نمي بيني، ساكت شد مي دانست كه دروغ نمي گويم،
مثل هميشه سرش پايين بود، آب را كه خورد گفتم چرا ازش جدا شدي تو كه اينقدر بي تابي مي كني، نگاهش به دورها بود" بعضي چيزها را نمي شود توضيح داد يعني هيچكس نمي فهمد فقط خود آدم مي داند و بس" رفتم سرم را گذاشتم روي پاي مادرم، دستش كه آمد طرف موهايم گفتم مي خواهم بميرم، خسته شد و پير، گفت مواظب خودت باش، شهر بزرگ است نكند برايش اتفاقي بيفتد اين را با صداي خفه گفت، و دنبال اتوبوس آمد... پيرزني كه كنار دستم نشسته بود گفت تنها مي روي تهران سرم را تكان دادم يعني كه بله لبهايش را جمع كرد...
گفته بود چرا دروغ گفتي پيش خودت چه فكري كردي، او كه مي فهمد بهش دروغ گفته اي، و من لج كردم خوب بفهمد، خوب اينطوري شبه پيش مي آيد كه تو مثل خانم رضايي هستي، نگاهش كردم گذاشتم هرچه دلش مي خواهد بگويد، نشستم يك گوشه و اصلا حرف نزدم گفت لج آدم را درمي آوري زل ميزني و هيچ نمي گويي، پتو را كشيدم روي سرم، گلويم ورم كرده بود خواستم بگويم ببين دارم خفه مي شوم بهت كه گفته ام اين طور موقع ها نمي توانم حرف بزنم، زبانم قفل مي شود... آمد پتو را كنار زد و گفت قهري؟ سرم را تكان دادم يعني كه نه! "پس حتما زبونت رو موش خورده" راست گفته بود زبانم را موش خورده بود به گمانم،
زير چشمي از لاي نرده ها نگاهش كردم ديدم خيلي تو فكر است كتابم را بالاتر آوردم يعني كه دارم مطالعه مي كنم،"داريم مي رويم بازي خانه بابا حاجي" مستقيم نگاهش كردم و دوباره سرم را برگرداندم روي كتاب، كمي اين پا و آن پا كرد و آرام گفت دوچرخه هم مي آورم، طوري نگاهش كردم يعني كه برو با ان دوچرخه ات... گيج بودم، چرا آمده بود؟ هميشه دير دير مي امد ولي حالا آمده بود خيلي زود، رفتم تا وسط اتاق، ايستادم و نگاهش كردم سرش را پائين انداخت، گفتم مادر نمي خواهد برود، لبش را گاز گرفت طوري كه خون ازش جاري شد... آمد تا بالاي سرم پاسورها را از دستم گرفت و گفت دختر پاسوربازي نمي كند نبينم ديگه اين ورق ها دستت باشد...
غمگين نگاهش كردم گفت عصر بيا خانه ما، هميشه روز اول سخت است آدم جاي خالي اش را همه جا مي بيند ولي بعد عادي مي شود و من تائيد كرده بودم ولي خوب مي دانستم كه همه روزهايش سخت است. گفتم بلند شوم آب بخورم شايد عذابم كم شود و اين ورم گلو بخوابد، بطري آب را برداشتم و نگاهش كردم حواسش اينجا نبود، نمي دانم به چه فكر مي كرد آب خوردم و بازهم ولي گلويم خشك بود تمام مدت به دروغ بي خودي كه گفته بودم فكر كردم ، فكر كردم بروم پيش انديشه خيلي وقت بود انگار كه نديده بودمش... عمه ام را كه ديدم همه چيز دستگيرم شد، به ثريا گفتم نكند كه جواب مثبت بدهي، ساكت بود، گفتم من مطمئنم كه اگر صبر كني مي آيد... و فكر كردم كه چه؟ و بعدها خبر آودند كه گم شده است، باورم نشد توي مدرسه بودم گفت اگر باهاش ازدواج مي كردي اينطوري نمي شد، بلند شدم و از خانه شان زدم بيرون مادرم اما نشسته بود، صبور و ساكت، او هميشه آبروداري مي كرد. و حالا شنيده ام كه عمه ام مي خواهد برود كربلا...
گفتم سرم را از پنجره بيرون كنم شايد حالم بهتر شود و اين افكار بي پير رهايم كند، دستم را گرفت و گفت برايت كمي آجيل گرفته ام سعي كن توي مدرسه دختر خوبي باشي، شبانه روزي است ديگر من و مادرت نيستيم سخت است بايد تحمل كني، گفتم تحمل مي كنم و راه افتاديم...
پريدم وسط حرفش كه من تخم مرغ ها را مي برم، نمي دانم چه بود قحط سالي بود يا! فقط خوب يادم هست سالهاي جنگ بود 65 بود فكر مي كنم، كوچه شان پر از گل بود و من افتادم طوري كه حتي يك تخم مرغ سالم نماند، تمام طول هفته در تب مي سوختم و جرات نداشتم به پدرم بگويم و عمويم كه آمد با صداي بلند گفت پس تخم مرغ ها راشكستي و خنديد و تب من قطع شد و اكنون سالهاست از ترس آن روز شبها تب مي كنم و از خواب مي پرم،
پارو را برداشتم و تند رفتم طرف پشت بام،پشت سرم داد زده بود كه مواظب باش، برف آب شده بود و سنگين بود و من زورم نمي رسيد، "مواظب باش وقتي پارو را جلو مي آوري با سنگيني آن پائين نيفتي" اين را پسر همسايه مان گفت و من بهش پشت كردم يعني كه لازم نيست تو بگويي خودم مي دانم، ولي پارو را كه جلو مي بردم احساس مي كردم چيزي مرا به پايين مي كشد، تند از پله ها بالا آمد و گفت چه كسي گفته تو پارو را ورداري و بيايي اين بالا خيلي سرخود شده اي، دستم را كه از سرما سياه شده بود كردم توي دهانم و گفتم تورو خدا من دوست دارم، لازم نكرده است زود بيا پايين، بچه كه پدر بالا سرش نباشد همين است و از پله ها پايين رفت برف خودش آب مي شود نيازي به پارو نيست، و سقف چكه مي كند اين را در جواب حرفش گفتم ولي نشنيد... گفتم اين تخته را بگذاريم روي پي ساختمان و الا كلنگ بازي كنيم، زود آمد و نشست روبروي من، با اخم نگاهش كردم يعني كه نمي خواهم با تو بازي كنم ولي نشستم، ثريا پريد و نشست پشت سرم و او يك دفعه بلند شد و پرت شد روي زمين، به سرعت رفتم بالاي سرش، ترسيده بودم كه چشمش را باز كرد و دستش را دراز كرد كه يعني كمك! و من رفته بودم بي آنكه دستش را بگيرم...

پاورقي 10

به حسن حکمت دمیر

جلاد آمده بود
با صندلي قديمي اش
و زير پاي همه را خالي مي كرد...
مي دانم
تو را نه براي شعري كه من گفته ام
و نه شاعر ديگري نيز
تو براي شعري كشته شدي
كه كسش نسروده است
سفير باد بود يا
زوزه ء گلوله اي
و حالا به صندلي چه حاجت
پاهايي كه در برف جامانده است...

پاورقي9
سالي با اعدام شروع شد
پشت به پشت جنازه بر جنازه
وآسمان كه شب يلدايش را در
در شب مرگي اينچنين به ضيافت نشست
سالي با اعدام شروع شد
بي محتواي نان
در حسرت دستاني كه در استين فرو رفته اند
تا از زير چشم بيند و بشنوند
سالي با اعدام شروع شد
در پتوهاي چرك زمستاني
از لابلاي جا خواب هايي كه در پياده روها آب گرفته اند
كه شب بي امان سرمي رسد با سرمايش به اعدام

پاورقي 8
گیسوی ثریا را گرفته بود و دور خودش تاب می داد و من باور نمی کردم که این روزها چیزی از درونم زبانه کشیده است، می خواستم دنیا را قی کنم و بالا بیاورم، طول اتاق بود که روی سرم راه می رفت باید بدوم و یا بازی کنم و از کوه بالا بروم با این حالی که نمی توانم، و تو ایستاده بودی انگار شبیه همیشه و تب دار نگاه می کردیم، می گفتم این چیست که هی قی می کند در چشمهایم و زل می زدم به دورها که شاید تو بتوانی، که بتوانی بخوانی ام و هی نگاه می کنی، فرو می روی و راه می روی روی دراز نشست هایی که تند و تند باید نفس، نفس بزنم. شبیه هر روز بلند شده بودم و توی تخت راه می رفتم و يا مي دويدم و يا هنوز خواب بودم، يك گوشه نشستم و به همه روزهايم فكر كردم، مثلا فكر كردم اولين روزي كه رفتم دانشگاه هوا چه رنگي بود و يادم نيامد و شب خواب ديدم دارم توي زل آفتاب كشاورزي را تا خوابگاه آواز مي خوانم و با هيچ كس دوست نمي شوم و شب ها همچنان كافكا و داستايوسكي مي خوانم و عاشق صادق هدايت هستم و شجريان و ناظري گوش مي دهم و همه را ذله كرده ام از بس كه مذهب را به نقد كشيده ام و جالب است كه يك شب خواب ديدم كه مهران دارد از پشت دانشگاه كشاورزي مي رود به جايي كه نمي دان و هي مي رود و من هرچه فرياد مي زنم صدايم را نمي شنود و باز دلخور مي شوم و تصميم مي گيرم در اولين فرصت ازش جدا شوم و تا صبح به خاطر اين تصميمي كه گرفته ام گريه مي كنم. مستقيم توي چشم هاي مادرم نگاه كردم و گفتم نمي خواهم با پسر عمويم ازدواج كنم و شب رفته بودم بهشت و مادربزگم گفته بود كه چرا دلش را شكسته ام، و چرانمي خواهم سوار دوچرخه اش شوم، و دوچرخه نداشتم و هميشه مجبور بودم سوار دوچرخه اش شوم، مادرم دوست نداشت دخترها سوار دوچرخه شوند، يك روز هم يادم است كه سوار دوچرخه اش آنقدر چرخيد و چرخيد كه سرم گيج رفت و افتادم و سرم شكست و من بلند شدم و محكم زدم تخت سينه اش و ديگر هيچ وقت سوار دوچرخه اش نشدم. به ثريا گفتم نمي خواهم بروم دبيرستان شبانه روزي و تا صبح گريه كردم و دو روز اول توي مدرسه غذا نخوردم كه زنگ زدند خانه مان و مادرم كه آمد ثريا طوري نگاهم كرد كه خواستم برگردم و برگشتم و ديگر ناهارها جمع مي شديم با نرگس و نگار كه گاهي دلم پر مي كشد براي ديدنشان و بلند مي خنديديم و همه دوست داشتند با ما دوست شوند و ثلث اول انضباتم شد 14. و حالا كه فكر مي كنم مي بينم كه خيلي دوست داشتم با مريم دوست شوم ولي ريشه هاي مذهبي اش دوستي مان را شكست و فقط زير چشمي با همديگر دوست بوديم... و سال سوم كه بودم يكي از بچه هاي سال اولي مرا خيلي دوست داشت و هميشه مي آمد جلوي كلاس ما مي ايستاد و حسابي اعصاب مرا به هم ريخت، براي تولدم به من يك آلبوم عكس داد و يك دفتر خاطرات كه پر از شعرهاي عاشقانه بود، بلند مي شوم و مي روم ببينم هنوز آن دفترچه را دارم يا گم كرده امش، و سرم گيج مي رود و وسط اتاق زمين مي خورم، من هنوز ميان وهمي عظيم به زندگي سرك مي كشم و گاهي آنقدر بدبين مي شوم كه فكر مي كنم اسمم را چرا بايد فرخنده مي گذاشتند... مادربزرگم توي بهشت برايم نيمرو درست كرده بود و مي گفت بيا يكي از اين اتاق هايم را بدهم به تو كه بنشيني و ساعت ها فقط بنويسي، گفتم من كه خانه دارم تازه الان هم منتظرم كه كي پرواز مهران به زمين مي نشيند؟؟ و گفتم من عاشق مهران هستم و گفتم من دوچرخه نمي خواهم و هي دلم مي خواهد بنويسم كشدار كنم اين توهم عظما را...

پاورقي 7

پاورقي 6

كلنجار مي روم با خودم و باز با تو و شايد همگاني كه اين روزها نمي توانمشان... از كرج به تهران و سيگار كه وقتي پنجره را پايين مي كشيم دودش مي پيچد بين دست و پايمان و باز تصميم بگيريم كه يكي در ميان سيگار بكشيم اول من و گاهي هم اول تو، پنجره ام را پايين بيار و از ميان گلويم فوت كن اتوبان شلوغ است مثل هميشه هاي ديگرو ما دير مي رسيم حتما... چه اهميتي دارد وقتي كسي به فكر تمييز كردن خانه مان نيست و (مورج ) خيال بلند شدن ندارد. صداي الهه مي پيچد در دل و روده ام و سعي مي كنم پيچش صدايم را به او شبيه تر كنم و مي خوانم كاش اي كاش .... حالا شب شده است چه زود شب مي شود و تاريك و من مي نشينم به جاي تو و سعي مي كنم كه به جايي نزنم و از توي آينه نگاه مي كنم، و اجازه مي دهم همه سبقت بگيرند و از من جلو بزنند... چه فرق مي كند ما كه براي رسيدن عجله اي نداريم، و اين ستون كاغذي كه گاهي خوره مي شود و مي افتد به جان من و چند روز همينطوري خيره مي شوم و زل مي زنم به دورها و حرف نمي زنم تا لج تو در مي آيد و مي گويي باز چه ات شده است و فكر مي كنم زندگي با من چقدر سخت بايد باشد و سعي مي كنم شبيه آنچه همه مي خواهند بشوم و نمي توانم و كلافه مي شوم و به يكباره همه چيز در سرم مي چرخد و مي چرخد و من دوست دارم با تمام كودكان عالم بروم سرسره بازي و از توچال بالا روم و تو هي وعده مي دهي و هي مي گويي فردا، كه مي داند شايد فرداي مان هيچوقت نرسد... سعي مي كنم در مهماني بلند نخندم آخر اينجا با همه ي جاهايي كه بوده ام فرق مي كند راستي من كه ربطي به اينجا ندارم پس اينجا چه مي كنم اصلا به درك ... ثريا كه رفت ديگر طاقت نياوردم رفتم داخل اتاق و پقي زدم زير گريه تنها بودم و اين خوب بود تا توانستم گريه كردم و كسي هم آنجا به سراغم نيامد همه افسرده بودند و هيچكس به گمان اين نرسيد كه من كجا هيچ شده ام. دلم مي خواست ميان شبهه اي كه او را مي برد بدوم و برقصم و از تار و پودم رها شوم و بلند گفتم اين رسمش نبود و بلندتر سرش داد زدم بايستي بداند كه من از اين معامله رنجورم مثل خودش كه از فلسفه اش به تنگ آمده ام بايستي داد مي زدم چرا نبايد بداند كه من از تنهاييش به زجر آمده ام. به كس ديگري كه رسيدم صبح شده بود و اتاق خلوت بودم مادرم بود كه مي گفت چشمهات چرا قرمز است و هيچكس دختري كه از رحم من بيرون آمده بود را نديد. بلند داد زدم شايد همه بفهمند و بدانند كه اين رسمش نبود، سرش را بلند كرد، من روزها بود كه اين گوشه مرده بودم، گفت حالت چطور است چشمهام پايين افتاد مثل هميشه هايي كه حرفي ندارم، اصلا براي چه گريسته بودم چرا نمي دانستم و او توضيح مي داد، مي خواستم بگويم چه شده مگر، فكر مي كني از من بهتر مي داني و يا شايد به گمانت رسيده كه من نمي فهمم و او مي دانست خيلي بهتر از من و داد مي زدم كه ... ولي داد نمي زدم او ميان درگاه ايستاده بود گويي حرفش تمام شده بود و يا ... حرفم را خورده بودم و نگاهش كردم سرم گيج مي رفت، دود ميان حلقم مي پيچدو تصميم مي گيرم كه يكي در ميان سيگار بكشم... اين روزها هوا چه زود تاريك مي شود.

پاورقي 5

 از تنگ سالي برگشته اي  

اعتماد
اعتماد پشت پنجره سوت مي زد
وقتي خدا هم براي يغماي من آمده بود

پاورقي 4

براي مرضيه ،براي انديشه، براي زهرا، براي مهسا، براي الهام، براي مهران، براي هاني، براي ليلا، و براي فروزان، براي من و براي همه شما كه از حالتان بي خبر مانده ام اين روزها

اين خيلي بهتر از اون چيزي كه مي خواستم بنويسم

سال ِ بد
سال ِ باد
سال ِ اشک
سال ِ شک.
سال ِ روزهاي ِ دراز و استقامت‌هاي ِ کم
سالي که غرور گدائي کرد.
 

پاورقي 3

بخواب!!!

رف ها و

پاورقي 3

پاورقي 2
عزيزم مدت هاست چيزی خوشحالمان نمی كند!!!


به مويه هاي ما بند است
زمين!!!
گريستني بر مرگم اگر باشد
يعنی كه زندگي هنوز پابرجاست...

پاورقي 1
كم شده ام و زياد انگار
درهم مي شوم از تندي نفس هايي كه دانشكده را به روزنامه پيوند مي دهد
كم كه نه
حضورم برفي شده است
بام تان را زياد كنيد!!
پيانوهاتان را در زير زمين نپوسانيد
به ياد بتهوون كه شايد
هيچ وقت در زير زمين خانه هامان نمرده باشد
نيازهامان كلمات را مي قاپد از هم
و شعر در خدا حضور مي يابد
و من ايستاده ام
اين جا
ميان دستهايت
علي رغم هميشه
تورم به شعرهاي من آسيب مي زند
ارزان بفروش تا چراغ خانه مان را نفرين نكنند

تاب مي خورم بندي را...
كه از بطن مادر آويزانم كرده است
و از فمينيسم
مي گويم
آرمان گرا شده ام باز!!!
ميان اشتهاي نيم روزي ام
تفاله هاي رژيم غذايي ات را سر مي كشم
تا شب
خسته و شرمگين
از پيه ي هايم چراغ خانه را بيفروزم
و آينه ها را به لكنت بيندازم
و منتظر مي مانم
تا گيسوان از گناه برگشته ام بلند شود! بلند!
آنقدر كه بتواني به دار بكشي ام

يادت باشد
كلك زدی
و مثل هربار...
شماره ی ده را قورت نداده
آمدي

بيدار نمي شوم

وزنجيرها كه از آشتي آمدند تازه شب شده بود زني صندلي چرخدارش را به سمت پل هل مي داد و مردي بدون سازدهني هميشه اش صداي گرمي داشت... من روي شب راه مي رفتم ،سردم بود و هيچ حوصله ام نيامد كه پتو را تا زير چانه مي شود بالا آورد گاهي ، و از جيغ چرخ و فلك ها به در نمي آمد اين بخت نابه جاو من مي انديشم كه قيژ ... قيژ ترمزها هم متوقفم نكرد شب بود و من از كدام راه نارفته برمي گشتم نه بوق اتومبيل ها و نه چراغ قرمزها ،تمام چهارراه ها را سرگردان آمده بودم بوي زنجير آشتي مي دادم و شب ميان بازوانم خواب مي ديد ، مجله هاي دكوراسيون را آورده بود و من مبلمان خانه ها را ورق مي زدم باران هم كه بند نمي آيد يك لحظه حتي و هر نيش ترمزي سراپا خيسم مي كند بوي زنجير آشتي مي دهم ،،،نويسنده زن روسپي اش را توي تحريريه تف مي كند و نگاهش كه به من مي افتد بوي شعرهايم را مي بلعد و لبهاي زنش تب مي كند ...تيتر درشت امروز شاخص درمرداب فرو رفت سردبير تيترهاي منفي را توي صورتم تف مي كند سياست روزنامه?! كاهش جزيي شاخص !!! نيتم كه فراموشم شد كاغذ را برداشتم و زير زنجيرهاي آشتي قصه قديمي را از سر'گرفتم ،، يكي بود يكي نبود... يه شنگول و يه منگول بود ! مامان بزي زود برگرد -و من نه زود نه به هنگام كه دير آمدم و گرگ شنگول و منگول را دريد. بوي زنجير آشتي مي دهم. بيني ات را نگير قلعه هاي قديمي هميشه بوي عشق هاي ممنوع مي دهد و لبهاي نويسنده زن روسپي اش را چندش آور مي كند. قهقهه اش تنم را مي لرزاند زنجيرم را قايم مي كنم،گرگ هاي اين زمستان از دريدن سير نمي شوند، مي ديدم كه تازه شب شده بود و خبرنگارجديد سيخ سيخ توي تحريريه راه مي رود و سيگار مي كشد. داروهايت را فراموش نكرده ام ونه آمپول ات را... ماه تابان حواست كجاست؟؟؟

سلول من( 5)
زنداني جديد را امروز آوردند حوصله بلند شدن و ديدنش را نداشتم اين بود كه همان طور كه پشت به اودراز كشيده بودم خودم را به خواب زدم چند بار تا بالاي سرم آمد به خيال خودش مي خواست ببيند من خوابم يا بيدار،
زندان بان كه آمد سعي كرد از او در مورد من چيزهايي بپرسد ولي او هيچ نگفت هيچ فقط قول داد كه او خودش به زودي از كار من سردر مي آورد...
چند دقيقه اي كه گذشت حس كردم بدنم مور مور مي شود مجبور بودم غلت بزنم و بي خيال اين بازي شوم اين بود كه به طرفش غلت زدم چشم كه باز كردم زل زده بود توي چشم هايم حس كردم آشنا به نظر مي رسد درست مثل هميشه كه در مورد همه به اين فكر مي افتيم كه آشناست و قبلا جايي او را ديده ايم!
خواست به من بقبولاند كه ناراحت است از اینکه خلوت مرابه هم زده است و اينكه سعي مي كند مزاحمتي براي من ايجاد نكند
در عوض خواستم بگويم زودتر جل و پلاسش را جمع كند و مرا تنها بگذارد ولي حوصله سرهم كردن اينهمه جمله را نداشتم براي همين فقط نگاهش كردم
! زندان بان كه آمد انگار ذوق زده شد بلند شد و خودش را جلوي دريچه سلول رساند نمي دانم به هم چه گفتند كه هم سلولي سرحال برگشت، سيگارم را روشن مي كنم و به پشت دراز مي كشم هنوز نيامده خودش را توي دل زندان بان جا كرده است.

فكر مي كردم كه اين بار

سلول من 4
از سلول كناري بوهاي عجيبي مي آيد. اول به فكر حلاچي افتادم كه بوي چيست؟ بوي ماندگي نمي تواند باشد اين را با اطمينان مي گويم همانقدر مطمئنم كه از مضحك بودن اطمينان براي يك محكوم به مرگ ....
سعي مي كنم فكرم را جمع و جور كنم،به موش ها نگاه مي كنم،آرامش شان باور كردني نيست.انگار اين بوي مست كننده از خود بي خودشان كرده باشدكه يك جا جمع شده اند و جيك نمي زنند. ....
از زندان بان هم خبري نيست.هر چه منتظر شدم نيامد.اين روزها كمتر به ديدنم مي آيد مگر اينكه مطمئن شود از من كار خطايي سر زده است. ....
باز به اين بوهاي عجيب فكر مي كنم.حس خوبي دارم شبيه حس موش ها... طول سلول را قدم مي زنم شايد به جوابي برسم.بو تند تروتندتر مي شود و اين آزار دهنده است و مرا بيشتر از قبل به كشفش تحريك مي كند.كاش ملايمش مي كرد مثل اول... ....
درست نمي دانم تا كي به بو و منبع بو فكر كردم وقتي بيدار شدم زندانبان جلو دريچه ايستاده بود و وراندازم مي كرد.چند بار چشمم را ماليدم تا بهتر ببينم، بعد طاقباز شدم و برايش دست تكان دادم ولي نگاهش را گرفت مگر من چه كار كرده بودم؟ من فقط به بو فكر كرده بودم... چشمم به نوشته روي ديوار مي افتد كه نمي دانم كدام زنداني در كدام روز باقي مانده از عمرش بر ديوار نقش كرده است وقتي حسي يا رابطه اي از بين مي رود هيچ جاي تاسف نيست. ....
يادم رفته بود فكر كردن در مورد هر چيز خوبي براي يك محكوم به مرگ در عين بي معني بودن تا چه اندازه مي تواند خطرناك باشد. ....
كاش موش ها نگاه كنجكاوشان را از من مي گرفتند... ....

و ما براي هميشه

سلول من 3

زندانی سلول 90 خودکشی کرد . این خبر را امروز زندان بان برایم آورد. خیلی نمی شناختمش فقط چند باری توی هواخوری دیده بودمش ، آدم افسرده ای به نظر می رسید، جفنگ می گویم! اینجا همه افسرده اند، اصلا اینها را به جرم افسردگی به اینجا آورده اند.
نا مزدش ترکش کرده بود و او خودکشی کرد زندان بان می گوید، و من به نامزدش حق می دهم می روم می ایستم جلوی در سلول و منتظر زندان بان می شوم که بیاید و خبر جدیدی بدهد، نمی دانم چرا این کار را می کنم نه حوصله دیدن دارم و نه شنیدن اخبار، با اینحال نیم ساعت جلو در می ایستم و زندان بان که نمی آید نا امید بر می گردم و سر جایم می نشینم.
سعی می کنم بفهمم که اگر نامزدت ترکت کند چه حالی می شوی؟

تمام ديشب برف می بارید
و خوابهاي مرا سفيدپوش می کرد
حياط كودكي ام را زلزله اي با خود برده بود
و مادرم در شكوه زمستاني اش در خوابی خوش
عروسی مرا به کام می کشید
تمام ديشب بر خوابهاي من برف می بارید
صداي مرداني از پشت خطوط
تلفن ها را به معاشقه زنانشان مي برد
تا از هم آغوشي مردان خياباني به در آيند
تمام ديشب برف می بارید
و ثريا از خواب هايم
عبور مي كرد
از بوي خوابمانده عرق
به وحشت كابوسي ام
پناه بردم
با صداي سوره هايي كه از مادر
به خاطرم جا مانده بود
تمام ديشب برف می بارید
و خيابانهايي كه بر من خش مي انداخت
با جيپ هاي سرگردان
اندوه تنهايي زني را
در من به تعقيب بود
تكانه هاي زمين كسي را به فرار دعوت نمي كرد
و من
زمين را محكم گرفته بودم
تا پدر با صلوات بلندش
از خواب بپرد
و مادر را در حياط سوت بزند
تمام ديشب بارش يكريز برف امانم را بريده بود
و رختخوابم در تعرق وحشت مي سوخت
و كسي از تيترهاي مبهم روزنامه
در من رسوخ مي كرد
و شهر
از شكوه هاي پنهان من
به ازدحام اتومبيل ها پناه مي برد………

 

(به هراس)
ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد
و اين منم
زني تنها
در آستانه‌ي فصلي سرد
در ابتداي درك هستي
آلوده‌ي زمين
و يأس ساده و غمناك آسمان
و ناتواني اين دست‌هاي سيماني
زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
امروز روز اول دي ماه است
من راز فصل‌ها را مي‌دانم
و حرف لحظه‌ها را مي‌فهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاك، خاك پذيرنده
اشارتيست به آرامش
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
در كوچه باد مي‌آيد
در كوچه باد مي‌آيد
و من به جفت‌گيري گل‌ها مي‌انديشم
به غنچه‌هايي با ساق‌هاي لاغر كم خون
و اين زمان خسته‌ي مسلول
و مردي از كنار درختان خيس مي‌گذرد
مردي كه رشته‌هاي آبي رگ‌هايش
مانند مارهاي مرده از دو سوي گلوگاهش
بالا خزيده‌اند
و در شقيقه‌هاي منقلبش آن هجاي خونين را
تكرار مي‌كنند
ـ سلام
ـ سلام
و من به جفت‌گيري گل‌ها مي‌انديشم
در آستانه‌ي فصلي سرد
در محفل عزاي آينه‌ها
و اجتماع سوگواري تجربه‌هاي پريد رنگ
و اين غروب بارور شده از دانش سكوت
چگونه مي‌شود به آنكسي كه مي‌رود اينسان
صبور،
سنگين،
سرگردان،
فرمان ايست داد.
چگونه مي‌شود به مرد گفت كه او زنده نيست، او هيچوقت زنده نبوده ست.
در كوچه باد مي‌آيد
كلاغ‌هاي منفرد انزوا
در باغ‌هاي پير كسالت مي‌چرخند
و نردبام
چه ارتفاع حقيري دارد
آنها تمام ساده لوحي يك قلب را
با خود به قصر قصه‌ها بردند
و اكنون ديگر
ديگر چگونه يكنفر به رقص برخواند خاست
و گيسوان كودكيش را
در آب‌هاي جاري خواهد ريخت
و سيب را كه سرانجام چيده است و بوئيده است
در زير پا لگد خواهد كرد؟
اي يار، اي يگانه ترن يار
چه ابرهاي سياهي در انتظار روز ميهماني خورشيدند.
انگار در مسيري از تجسم پرواز بود كه يكروز آن پرنده نمايان شد
انگار از خطوط سبز تخيل بودند
آن برگ‌هاي تازه كه در شهوت نسيم نفس مي‌زدند
انگار
آن شعله‌ي بنفش كه در ذهن پاك پنجره‌ها مي‌سوخت
چيزي بجر تصور معصومي از چراغ نبود.
در كوچه باد مي‌آيد
اين ابتداي ويرانيست
آن روز هم كه دست‌هاي تو ويران شدند باد مي‌آمد
ستاره‌هاي عزيز
ستاره‌هاي مقوائي عزيز
وقتي در آسمان، دروغ وزيدن مي‌گيرد
ديگر چگونه مي‌شود به سوره‌هاي رسولان سرشكسته پناه آورد؟
ما مثل مرده‌هاي هزاران هزار ساله به هم مي‌رسيم و آنگاه
خورشيد بر تباهي اجساد ما قضاوت خواهد كرد
من سردم است
من سردم است و انگار هيچوقت گرم نخواهم شد
اي يار اي يگانه ترين يار «آن شراب مگر چند ساله بود؟»
نگاه كن كه در اينجا
زمان چه وزني دارد
و ماهيان چگونه گوشت‌هاي مرا مي‌جوند
چرا مرا هميشه در ته دريا نگاه مي‌داري؟
من سردم است و از گوشواره‌هاي صدف بيزارم
من سردم است و مي‌دانم
كه از تمامي اوهام سرخ يك شقايق وحشي
جز چند قطره خون
چيزي بجا نخواهد ماند.
خطوط را رها خواهم كرد
و همچنين شمارش اعداد را رها خواهم كرد
و از ميان شكل‌هاي هندسي محدود
به پهنه‌هاي حسي وسعت پناه خواهم برد
من عريانم، عريانم، عريانم
مثل سكوت‌هاي ميان كلام‌هاي محبت عريانم
و زخم‌هاي من همه از عشق است
از عشق، عشق، عشق.
من اين جزيره‌ي سرگردان را
از انقلاب اقيانوس
و انفجار كوه گذر داده‌ام
و تكه‌تكه شدن، راز آن وجود متحدي بود
كه از حقيرترين ذره‌هايش آفتاب به دنيا آمد.
سلام اي شب معصوم!
سلام اي شبي كه چشم‌هاي گرگ بيابان را
به حفره‌هاي استخواني ايمان و اعتماد بدل مي‌كني
و در كنار جويبارهاي تو، ارواح بيدها
ارواح مهربان تبرها را مي‌بويند
من از جهان بي‌تفاوتي فكرها و حرف‌ها و صداها مي‌آيم
و اين جهان به لانه‌ي ماران مانند است
و اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردميست
كه همچنان كه ترا مي‌بوسند
در ذهن خود طناب دار ترا مي‌بافند.
سلام اي شب معصوم!
ميان پنجره و ديدن
هميشه فاصله ايست.
چرا نگاه نكردم؟
مانند آن زمان كه مردي از كنار درختان خيس گذر مي‌كرد . . .
چرا نگاه نكردم؟
انگار مادرم گريسته بود آنشب
آنشب كه من به درد رسيدم و نطفه شكل گرفت
آنشب كه من عروس خوشه‌هاي اقاقي شدم
آنشب كه اصفهان پر از طنين كاشي آبي بود،
و آنكسي كه نيمه‌ي من بود، به درون نطفه‌ي من بازگشته بود
و من در آينه مي‌ديدمش،
كه مثل آينه پاكيزه بود و روشن بود
و ناگهان صدايم كرد
و من عروس خوشه‌هاي اقاقي شدم . . .
انگار مادرم گريسته بود آنشب.
چه روشنايي بيهوده‌اي در اين دريچه‌ي مسدود سركشيد
چرا نگاه نكردم ـ
تمام لحظه‌هاي سعادت مي‌دانستند
كه دست‌هاي تو ويران خواهد شد
و من نگاه نكردم
تا آنزمان كه پنجره‌ي ساعت
گشوده شد و آن قناري غمگين چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
و من به آن زن كوچك برخوردم
كه چشم هايش، مانند لانه‌هاي خالي سيمرغان بودند
و آنچنان كه در تحرك ران‌هايش مي‌رفت
گوئي بكارت رؤياي پرشكوه مرا
با خود بسوي بستر شب مي‌برد.
آيا دوباره گيسوانم را
در باد شانه خواهم زد؟
آيا دوباره باغچه‌ها را بنفشه خواهم كاشت؟
و شمعداني‌ها را
در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت؟
آيا دوباره روي ليوان‌ها خواهم قصيد؟
آيا دوباره زنگ در مرا بسوي انتظار صدا خواهد برد؟
به مادرم گفتم: «ديگر تمام شد»
گفتم: «هميشه پيش از آنكه فكر كني اتفاق مي‌افتد
بايد براي روزنامه تسليتي بفرستيم»
انسان پوك
انسان پوك پر از اعتماد
نگاه كن كه دندان‌هايش
چگونه وقت جويدن سرود مي‌خوانند
و چشم‌هايش
چگونه وقت خيره‌شدن مي‌درند
و او چگونه از كنار درختان خيس مي‌گذرد:
صبور،
سنگين،
سرگردان.
در ساعت چهار
در لحظه‌اي كه رشته‌هاي آبي رگ‌هايش
مانند مارهاي مرده از دو سوي گلوگاهش
بالا زيده‌اند
و در شقيقه‌هاي منقلبش آن هجاي خونين راتكرار مي‌كنند
ـ سلام
ـ سلام
آيا تو
هرگز آن چهار لاله‌ي آبي را
بوئيده‌اي؟ . . .
زمان گذشت
زمان گذشت و شب روي شاخه‌هاي لخت اقاقي فتاد
شب پشت شيشه‌هاي پنجره سر مي‌خورد
و با زبان سردش
ته مانده‌هاي روز رفته را به درون مي‌كشد
من از كجا مي‌آيم؟
من از كجا مي‌آيم؟
كه اينچنين به بوي شب آغشته‌ام؟
هنوز خاك مزارش تازه‌ست
مزار آن دو دست سبز جوان را مي‌گويم . . .
چه مهربان بودي اي يار، اي يگانه‌ترين يار
چه مهربان بودي وقتي دروغ مي‌گفتي
چه مهربان بودي وقتي كه پلك‌هاي آينه را مي‌بستي
و چلچراغ‌ها را
از ساقه‌هاي سيمي مي‌چيدي
و در سياهي ظالم مرا بسوي چراگاه عشق مي‌بردي
تا آن بخار گيج كه دنباله‌ي حريق عطش بود بر چمن خواب مي‌نشست
و آن ستاره‌هاي مقوايي
به گرد لايتناهي مي‌چرخيدند.
چرا كلام را به صدا گفتند؟
چرا نگاه را به خانه‌ي ديدار ميهمان كردند!
چرا نوازش را
به حجب گيسوان باكرگي بردند؟
نگاه كن كه در اينجا
چگونه جان آنكسي كه با كلام سخن گفت
و با نگاه نواخت
و با نوازش از رميدن آراميد
به تيرهاي توهم
مصلوب گشته است.
و جاي پنج شاخه‌ي انگشت‌هاي تو
كه مثل پنج حرف حقيقت بودند
چگونه روي گونه او مانده‌ست.
سكوت چيست، چيست، چيست اي يگانه‌ترين يار؟
سكوت چيست بجز حرف‌هاي ناگفته
من از گفتن مي‌مانم، اما زبان گنجشكان
زبان زندگي جمله‌هاي جاري جشن طبيعت‌ست.
زبان گنجشكان يعني: بهار. برگ. بهار.
زبان گنجشكان يعني: نسيم. عطر. نسيم.
زبان گنجشكان در كارخانه مي‌ميرد.
اين كيست اين كسي كه روي جاده‌ي ابديت
بسوي لحظه‌ي توحيد مي‌رود
و ساعت هميشگيش را
با منطق رياضي تفريق‌ها و تفرقه‌ها كوك مي‌كند.
اين كيست اين كسي كه بانگ خروسان را
آغاز قلب روز نمي‌داند
آغاز بوي ناشتايي مي‌داند
اين كيست اين كسي كه تاج عشق به سر دارد
و در ميان جامه‌هاي عروسي پوسيده‌ست.
پس آفتاب سرانجام
در يك زمان واحد
بر هر دو قلب نااميد نتابيد.
تو از طنين كاشي آبي تهي شدي.
و من چنان پرم كه روي صدايم نماز مي‌خوانند . . .
جنازه‌هاي خوشبخت
جنازه‌هاي ملول
جنازه‌هاي ساكت متفكر
جنازه‌هاي خوش برخورد، خوش خوراك
در ايستگاه‌هاي وقت‌هاي معين
و در زمينه‌ي مشكوك نورهاي موقت
و شهوت خريد ميوه‌هاي فاسد بيهودگي . . .
آه،
چه مردماني در چار راه ها نگران حوادثند
و اين صداي سوت‌هاي توقف
در لحظه‌اي كه بايد، بايد، بايد
مردي به زير چرخ‌هاي زمان له شود
مردي كه از كنار درختان خيس مي‌گذرد . . .
من از كجا مي‌آيم؟
به مادرم گفتم: «ديگر تمام شد»
گفتم: «هميشه پيش از آنكه فكر كني اتفاق مي‌افتد
بايد براي روزنامه تسليتي بفرستيم.»
سلام اي غرابت تنهائي
اتاق را به تو تسليم مي‌كنم
چرا كه ابرهاي تيره هميشه
پيغمبران آيه‌هاي تازة تطهيرند
و در شهادت يك شمع
راز منوري است كه آنرا
آن آخرين و آن كشيده‌ترين شعله خوب مي‌داند.
ايمان بياوريم
ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد
ايمان بياوريم به ويرانه‌هاي باغ‌هاي تخيل
به داس‌هاي واژگون شده‌ي بي‌كار
و دانه‌هاي زنداني
نگاه‌كن كه چه برفي مي‌بارد . . .
شايد حقيقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان
كه زير بارش يكريز برف مدفون شد
و سال ديگر، وقتي بهار
با آسمان پشت پنجره همخوابه مي‌شود
و در تنش فوران مي‌كنند
فواره‌هاي سبز ساقه‌هاي سبكبار
شكوفه خواهد داد اي يار، اي يگانه‌ترين يار
ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد . . .

در چشمخانه مي گردم
توتون هايم را عوض كنيد
بوي نا مي دهم
و هي فكر مي كنم
اين بوي توتون ديروز است
يا بوي مرداري من
سيگار و هي سيگار
عادت كرده ام شنيدن بي پاسخ را و
هي زل زدن به ديوار و
خواندن روزنامه هاي صبح
اخبار جنگ
و رسوايي آدم هاي سياسي و...
پيش ار آنكه زيستن آغازم....
با مرگ به بازي كودكانه بودم
از كابل تا بغداد
مردمان مرگ
بر افكار شاعرانشان مي رقصند
من اما رقص ناهشيوار مستان خياباني را دوست تر دارم
ومن هنوز
به دنبال لحظه اي هستم
كه پر شوم از وحشت
و سلولهاي قلبم از ترس ورم كند
و حس كنم كه تا مرگ
فاصله اي نمانده است

از روسپيان شهر يكي در من به سماع است
يكي گيسوان مرا
به ندامت آتش مي كند
بر صورتم تف مي اندازد و
برپيشاني بلندم
مهر تن فروشي عاشقانه مي زند
از روسپيان يكي به آواز بلند
هر چه شعر فاخر مرا
در گوش ناشنواي شهر جيغ مي كشد
از روسپيان يكي
از روسپيان يكي
بر من از تقوا سخن مي راند ...

انقد چيز تو تحريريه هست كه بعد يه مدت خسته ات كنه و دوست داشته باشي زودتر بزني بيرون!
سر خيابون وارد مغازه مي شم، ديگه داره واسه ام عادت مي شه
وارد كه مي شم مي گه شاتوتي مون تموم شده و مي خنده منم با خنده مي گم عيب نداره آلبالويش رو بدين
مي گه فقط پرتغالي فقط پرتغالي اش مونده
امروز دير كردي ؟؟
كارم طول كشيد ... همون پرتغالي لطفا !!
بستني يخي رو مي گيرم و از مغازه مي زنم بيرون مزه اشو خيلي دوس ندارم ولي تو اين هوا مي چسبه!
هر تغييري بعد يه مدت عادت مي شه ولي هر عادتي كسل كننده نيست از جمله شاتوتي هاي امسال كه رفتن تابستون رو حيف مي كنه

سلول من 2
عجيب است اينجا لذات عجيبي را تجربه مي كنم، لذاتي كه يك عمر از آن بي نصيب بودم. مثلا همين ديروز دراز كشيده بودم يك گوشه سلول تا كمي استراحت كنم يكدفعه خودم را وسط يك باغ پر از گيلاس ديدم، مي دانم براي يك زنداني محكوم به اعدام اين رويا چقدر مي تواند عجيب باشد، بالا مي رفتم از درخت درست شبيه زمان كودكي و مي خواستم آخرين گيلاس را از روي بلندترين شاخه نصيب خود كنم.

سلول من
اينجا فوق العاده نمور شده است و اين روزها نمی دانم با هجوم موشها چه بايستي بكنم.

بی اجازه صاحب خونه
دختر این بار چندمته که خودکشی می کنی ، کی میمیری که دیگه کار واسمون درست نکنی . به هر حال خوش اومدی .