عشق را ای کاش...
[به علی رضا ملیحی و نبوغ بی دریغش]


آنکه می گوید دوستت می دارم
ای کاش بداند چه می گوید!

تیغ تیز گرسنگی
[به بهانه ی سالمرگ فرهاد مهراد،ماه رمضان ، طرح تحول اقتصادی و تمام بهانه های دیگر...]


هنوز
  جان کلام را نگفته
 حنجره ای می سوزد

 وترانه ای در غربت
... به خاموشی می گراید
 

***                      

" کیست که آتش در کف دست نهد
و با یاد کوههای پربرف قفقاز
خود را سرگرم کند؟

یا تیغ تیز گرسنگی را
به یاد سفره های رنگارنگ
کُند کُند؟  "

یادداشتهای غربت ( 2)

 مجتمع خوابگاهی پسران دانشگاه  ، خارجی ، صبح زود.
 سپیده دم یک روز تیرماه،پیش از امتحانات آخر ترم.

نسیمی خنک و مطبوع می وزد و جمعیتی که آسوده خاطر و فارغ از دغدغه های امتحان روی بامهای راهروهای ارتباطی بین خوابگاهها خود را پتوپیچ کرده و آرام خفته اند،با تابش نخستین پرتوهای آفتاب ،بدون شک یکی از لذت بخش ترین لحظات یک خواب بی مانند را تجربه می کنند.
مرد در حالی که دوربینش را غلاف می کند از پنجره ی آشپزخانه به داخل می رود.

اتاق شماره ی 21 - داخلی ، روز.

اتاق نامرتبی که میز تحریر کوچکی  در کنار پنجره اش دیده می شود و جزوه های امتحانی رویش پخش شده اند.ظرفهای نشسته ی غذا روی هم تلنبار شده و یک نفر روی تخت خوابیده و فیلمنامه ی " لبخندهای یک شب تابستانی" را می خواند.
نور لرزان یک چراغ مهتابی، آرامش اتاق را تهدید میکند.

از خوابهای مغشوش

پر بودم از تو که به خوابم آمدی رفیق!

بلندتر شده بودی انگار

و بغض شبانه
 
                از سواد عریانی ات

                پررنگ تر شده بود...

                                       

یادداشتهای غربت ( 1)


و شب انگار،
              نمی خواهد که پوستینش را
                        از روی خوابگاه بردارد.

و شب انگار،
              کشیک شبانه اش را
          خوش ندارد که تمام کند.

از شیشه های مشجر



پنجره را که می بندی به روی عبور،

از شیشه های مشجر

                              خرده مگیر

باور کن

         توفانی در راه است ...

باید نوشت و بود...


اصلا" نمی خواهم بدانم که چندم ماه است...و ساندویچی که سفارش داده ام،کی آماده می شود...و رییس جمهور چه گفته است...و فلسفه کی به بن بست می رسد...و این شب لعنتی به پایان...؟

و دوچرخه دارد دیرش می شود...و توالتهای بین راه...و من چترم را کجا گم کرده ام؟

اصلا" مرا به سگ همسایه چکار؟

ای لعنت به روزی که نوشتنم بگیرد...و ندانم از کجا شروع کنم...و کدامها را لای گیومه بگذارم...و کی به سطر بعد بروم....و کدام ژانر...و به دستور زبان احترام بگذارم یا نه...

و دستشویی ام بگیرد...

و فقط این را می دانم که باید باز بنویسم...

حالا کجا و کی...مزخرف یا مهمل...فرقی نمی کند...

باید در برابر یک کرم قدیمی سر تعظیم فرود آورد انگار...

بله ... باید نوشت و بود...

عاشورا

فرهاد می خواند...و چیزی نمانده تا ظهر...

بارانی که می بارد،زمین و درختها و عزاداران را شسته است...وهوای مه گرفته میزانسن گریه را به تکامل رسانده...
کوه پیدا نیست...برج پیدا نیست...شهر پیدا نیست...و گریه پیدا نیست...

کبوترها زیر بارانگیر پنجره و تراس خانه مان پناه گرفته اند...و کودکی ام در کوچه پس کوچه های امامزاده حسن گم شده است...
در تکیه های خیابان دکتر اقبال...و تکیه ی بچه ها ی محل...و هیأت نیشابوری...
لابه لای دسته های بزرگ و کوچک...طبلهاو دهلها...سنجها و فلوتها...و خواننده های جورواجور...از علی کوهساری گرفته تا ابراهیم شهبازی...و سوز نوحه خوانهای ترک...
میان زنجیرها ودستهاو سینه ها...و بین پرچمها و علمها و کتلها...و چلچراغ و گهواره...و دود اسفند آغشته به مه...وبوی قطره های گلاب...وطعم شیر داغ و تخم شربتی... و رنگ و بوی شله زرد...و قیمه پلوی نذری...

انجمن شاعران مرده

انجمن شاعران مرده،قصه ی شورش یک نسل است در برابر عادتها و قراردادهای اجتماعی فرسوده و انعطاف ناپذیر جامعه ای که در آن همه چیز برای جوانها برنامه ریزی شده و تحت کنترل است.
نسلی که با تلنگرهای آهسته ی یک معلم پرشور ادبیات منقلب می شود و دیگر حاضر به سازش با سازوکاری که میخواهد صرفا" از آنان یک " ماشین درسخوان مؤدب بله قربانگو " بسازد نیست و فریاد اعتراضش را بر سر نظام مستبد مدرسه ی شبانه روزی و جامعه بلند می کند و در این راه هزینه های هنگفتی می دهد؛ همچون مرگ یکی از بچه ها که تنها خواهان تجربه کردن علایق شخصی خود در دنیای نمایش و در تلاش برای یافتن حقیقتی انکار شده بوده است.

 آقای کیتینگ - معلم ادبیات - فارغ التحصیل همان مدرسه بوده و یک عادت شکن است که با جسارت تمام،با کفش روی نیمکت می ایستد و از همه می خواهد که صفحاتی از کتاب را که متعلق به شاعران خشک دوران کلاسیک است پاره کنند و برای آنها از اشعار "والت ویتمن" می خواند و آنها را به فضای باز برده و با متدهای نوگرایانه ای شور و هیجان زایدالوصفی را در آنها زنده می کند.

بچه ها با یافتن پرونده ی کیتینگ به گذشته اش و غاری که محل تشکیل محافل " انجمن شاعران مرده" بوده پی می برند و بی محابا ودور از چشم اغیار،شبها به غار می روند و در خلوت خود بار دیگر انجمن فراموش شده را احیا می کنند.

 رفتارهای دانش آموزان و روشهای جدید کیتینگ خشم و حسادت اولیا و مدرسه را برمی انگیزد و خودکشی یکی از بچه ها را در پی دارد که منجر به اخراج معلم می شود.

صحنه ی خداحافظی بسیار باشکوه است؛ کیتینگ که برای بردن وسایلش به کلاس ادبیاتی که حالا مدیر عبوس مدرسه تدریسش را به عهده گرفته می رود، به هنگام خروج یکی از بچه ها وسط کلاس و در حضور مدیر روی نیمکت می ایستد و همنوا با "ویتمن" کیتینگ را مورد خطاب قرار می دهد:
Oh captain,my captain
و اغلب دانش آموزان نیز بی اعتنا به تهدیدهای مدیرشان همسو شده و یک وداع به یادماندنی را در مقابل کیتینگ- که حالا اشک در چشمانش حلقه زده- به نمایش می گذارند.
 

"پیتر ویر" کارگردان استرالیایی تبار خوش قریحه ای ست که با بازی فوق العاده ی " رابین ویلیامز" اثری در خور ستایش آفریده و نمی دانم چرا اینقدر صمیمی و بی استعاره است.
تماشای فیلم دیگرش،" بی باک" از تلویزیون وادارم کرد تا یادداشتهای "انجمن شاعران مرده" را که داشت رو به فراموشی می رفت ،باز خوانی کنم.

یاد خاموشی آتشی

" خانه ات سرد است ؟
  خورشیدی در پاکت می گذارم و
  برایت پست می کنم.

Long Shot

صلاة ظهر بود

کلام

مریم از کلام تو بارور می شود
و مسیح
           از کلام من.

پایتخت مرگ

دشنه ام کجاست ؟
هنوز له له باران دارند این سبزه ها هم !
هنوز کودکی دارد می میرد آرام انگار !
و تعفن دارد اندام بشر را می گیرد که !
                                 _ فاتحانه ! _

آن مرد
[ به Shane ؛قهرمان محبوبم در فیلمهای وسترن ]

آن مرد آمد.
آن مرد در باران آمد.
آن مرد با اسب در باران آمد.

آن مرد تنهاست.
آن مرد تنهاست.

(6)
[ برای قلب کوچک آناهیتا ]

گردنه ها و سراشیبها
تپه ها و دره ها
دشتها و جلگه ها را پیمودیم.

(5)

صبح که پیدا شد
   نور در جاری رودخانه آب تنی می کرد
وصف لذت صبحانه از ظرف کلمات سر می رفت.

راه که افتادیم
      کوله پشتی ها پربود از صحبت نان
بعد،روستای نوکیان
بعد، مدرسه ی کمال تازه کند
و بعد،
      دهکده ی متروکه.

(4)

زیر درختان فندق آن روزگار
خواب چادرها
            آشفته بود از اوهام پیرزن.

 در کنار آتش خوش سوزی
لبهای بی خوابی می جنبید
وبه یاد یک آهنگ قدیمی روس
         روی شیارهای سازدهنی می لغزید:

                                      " کاساچوک "


و شب از خلوت و تنهایی مردان پر بود...
 

(3)

بعد،خلوت ما
             در بطن علفزاری گم شد.

کودکی سیبش را
                 بی تعارف به زمین می کوبید.

لذت آب تنی
              روی اندام بشر می رقصید.

ماه بالاتر می رفت
            و شکوهش
            از همه سان می دید.
و سرودی زیبا
      گوش یک دهکده را می جنباند:

"  یه شب مهتاب
   ماه میاد تو خواب...  "

(2)

دنیای آبها
         گلوی سد منجیل را قلقلک می داد.
ما می رفتیم وجاده ی کناره پیدا بود.

حجم آب از گردی چاههای عمیق فوران می کرد.
تمام پیامبران روی زمین به صف ایستاده بودند؛

آیه ای در حیاط پمپ بنزین نازل می شد:
                              " والتین والزیتون "

ما راه می رفتیم و جاده با ما بود.

کنار طراوت آبها
تمشکی چنبره می زد.

روی صورت زالزالکها
التماسی فریاد می کرد.

بعد،
     آن روستاهای غریب
بعد،فقر آدمها
بعد،سیلان آبها
بعد،درختان گردو

وبعد،
       آواهای دور و نزدیک

و ما همچنان راه می رفتیم...      

(1)

غروب بود انگار
آخرین خمیازه های بی دلیل آفتاب
_ساده و بی ملاحظه_
                بولوار را می آزردند.

نامه ی سوم

   سلام

نامه ی دوم

سلام.
آقا ما خوشحالیم.
از اینکه مهران می خواهد بنویسد خوشحالیم.
از اینکه سر وکله ی مجید تهرانی پیدا شده خوشحالیم.
از اینکه نازی و بچه ها برایمان comment می گذارند خوشحالیم.
از اینکه احسان هنوز سرخوش است خوشحالیم.
از اینکه مهدی زن گرفته خوشحالیم.
از اینکه هاله همسرمان است خوشحالیم.
از اینکه با شما همسفریم خوشحالیم.
از اینکه گرما دارد گورش را گم می کند خوشحالیم.
می بینید؛
         به چه بهانه هایی خوشحالیم.
آقا جان! مگر حالیتان نمی شود؟
به چه زبانی بگوییم؟

آقا ما خوشحالیم.
همین و خداحافظ.

نامه ی یکم


سلام
حالم که خوب است؛نفسی اگر باشد قاصدکها را فوت می کنم.
خواب نمی بینم.
از دلتنگی هایم نمی گویم و تو هم هیچ مپرس.
بارانی اگر بیاید،باز خواهم گشت و... همین.
مواظب اسباب بازیهایم باش.
بدرود.

مثل تمام عیدها

عید هم
مثل تمام شلوغی خیابان امین الملک
مثل
    تمام زیارتنامه های امامزاده حسن
مثل تمام پینه دوزی های کفاش روس
مثل تمام آجیل چهارشنبه سوری
            و صفای بقالی معمار کشکی
مثل تمام کودکی من
توی محله های جنوب شهر
کنار حریم خط راه آهن تهران_تبریز

مثل تمام بوهای کهنگی
آمیخته با بوی سبزی پلو و ماهی
و بوی من...

باشد

اي روزهاي واپسين اسفندي!
خانه ام را ميهمان آب و جارويتان مي کنم
باشد که...

باشد که...

هاشور

گلایه نمی کنم از
خمیازه ای که گه گدار
به هنگام عبورش
                      آرواره ام را می آزارد

زنی در همسایگی

در همسایگی ام زنی ست
که میهمان صبحانه های من است
و بی قرار بوی نان تازه.

در همسایگی ام زنی ست
که همرای «معمولی بودن» های من است
و همصدای «فوق العاده نبودن» ها.

در همسایگی ام زنی ست
که تاج کاغذین به سر دارد
و روی سپیدی محض می خواند.

در همسایگی ام زنی ست
که حالا
همراه من است.

حجم خوش
[ به یاد چهار سال پیش و اولین قرارمان در کوهستان توچال ]

" یک نفر آمد
  تا عضلات بهشت
  دست مرا امتداد داد.
  یک نفر آمد که نور صبح مذاهب
  در وسط دکمه های پیرهنش بود.
  از علف خشک آیه های قدیمی
  پنجره می بافت.
  مثل پریروزهای فکر،جوان بود.
  حنجره اش از صفات آبی شط ها
  پر شده بود.
  یک نفر آمد کتابهای مرا برد.
  روی سرم سقفی از تناسب گلها کشید.
  عصر مرا با دریچه های مکرر وسیع کرد.
  میز مرا زیر معنویت باران نهاد.
  بعد، نشستیم.
  حرف زدیم از دقیقه های مشجر،
  از کلماتی که زندگی شان،در وسط آب می گذشت.
  فرصت ما زیر ابرهای مناسب
  مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه
  حجم خوشی داشت. "
 

پیدا

مسلما" همین طور بود؛
پاییز روی خیالم چمباتمه زده بود

موسم قایم باشک که رسید
ترس من لای انبوه درختها گم شد.

طرح
[ برای هاله و صبوری هایش ]

از تلخی ام شکایت می کنی و
            به تردی ات می آویزم.

داغ در آغوشم می گیری و
                                  می شکنی.

کفر جلی

نگاه کن چه مؤمنانه تعظیمت می کند
کافری که کتاب ندارد

و چه خاضعانه سجده ات می کند
سروی که آبستن غرور است

خوب نگاه کن!
بتی دارد رو به تو
                      نماز می گزارد.

راههای مالرو

در پیمودن راههای مالرو لذتی هست که در پیمودن هیچ شاهراهی نیست.
راههای
         بی ادعا،
         بی پیرایه،
         بی تکلف،
         بی نظم،
         بی برنامه...

راههای مالرو را به من بازگردانید؛
          ای جاده های متمدن متوحش نفرین شده!

لعنت

به پیرایه های بهاری ام دل مبند
پاییز که بیاید
نگاه می کنی به رفتگرهایی که صبحهای زود
                                  جاروشان می کنند

آه می کشی
     و لعنت می فرستی به گور من...

پاشویه

آرام
    زیر نور ماه بزرگ
فلسفه روی پشت بام کاهگلی خوابیده بود.

روی ته لهجه ی مضحک آن تابستان
                 التهابی نوسان داشت.

و من
      داخل خنکای شهریور
           پاشویه می کردم.

مهاجر(2)
[ به تمام دلتنگی های سام قانونی ]

...نگاه مرد مهاجر روی "ستون" افتاد :
« چه صفحه های خفنگی!
حیات نقشه ی جغرافی ست.»
و"موجالان" پرسید:
خفنگ یعنی چه؟
_ خفنگ یعنی خفانت قشنگ حروف
و درد، تنها درد
تو را به خواندن یک صفحه می کند معتاد.
و کرم، تنها کرم
مرا به وحشت"هراس" صفحه داران برد،
مرا رساند به امکان یک چتنده شدن.
_ و زهرداروی "هذیان"؟
_ صدای خالص افیون می دهد این زهر.




و حال شب شده بود.
سرعت بالا بود.
و چت می کردند.


_ چرا گرفته دلت،مثل آنکه یبس شده ای.
_ چقدر هم یبس!
_ خیال می کنم
خمار آن تب پنهان یبس ها هستی.
_ خمار یعنی
_             منگل.
_ و فکر کن که چه دیوانه ست
اگر که ماهی احمق،خمار آبی نقشه ی جغرافیا باشد.
_ چه فکر مضحک باحالی!
_ و حال تجسم پوسیده ی امید وصال است.
و حال اشاره ی خبطی به رد وحدت خداست.
_ خوشا به حال دیگران که عاشق پولند
و کیف منبسط پول توی بقچه ی آنهاست.
_ نه،حال ممکن نیست،
همیشه ضدحالی هست.
اگر چه" پرها "بالش خوبی ست
برای خواب دل انگیز و  تند "لالایی"،
همیشه ضدحالی هست.
خمار باید بود
وگرنه مزمزه ی رخوت میان دو خواب
حرام خواهد شد...

مهاجر(1)
[ به تمام دلتنگی های سام قانونی ]

دم غروب،میان هبوط یکهوی کلمات
نگاه منفعلی طعم متن را می چید.
و روی میز،هیاهوی چند اکانت نوبر
به سمت مبهم اتلاف وقت جاری بود.
و بوی دوستی را،باد،روی فرش رفاقت
نثار رایحه ی گند زندگی می کرد.
و مثل بادبزن،ذهن،صفحه کلید را
گرفته بود به دست
و باد می زد خود را.




مهاجر از خیال
پیاده شد:
« چه وبلاگ وزینی! »
و امتداد خیابان 117 او را برد.




غروب بود.
صدای دوش موسیقی به گوش می آمد.
مهاجر آمده بود
و روی صندلی گردان،به سمت رایانه
نشسته بود:
« دلم گرفته،
دلم عجیب گرفته است.
تمام راه به چیزی فکر نمی کردم
و لطف ستون آزاد هوش از سرم می برد.
خطوط واژه در اندوه صفحه ها گم بود.
چه کلمه های ردیفی!
و "مسخ"،یادت هست،
غریب بود
و مثل واژه ی پوچی،شکوه سبز نوشتار را چرا می کرد.
و بعد رؤیت سنگین صفحه های عکسدار.
و بعد،کامنتها.
دلم گرفته،دلم عجیب گرفته است.
و هیچ چیز،
نه این فلافل بدبو،که با "عطر بهار نارنج" هم نمی رود
                                                              پایین،
نه این "فصاحت" حرفی،که در سکوت میان دو خواهر این
                                                    گل خوش بوست،
نه،هیچ چیز مرا از حضور مجازی دوستان
نمی رهاند.
و گمان می کنم
که این تجمع میمون مهر تا به ابد
به هم تنیده خواهد ماند.»

حشیش

مرد در حالی که کلافه و مشوش است تلاش می کند به مکالمه ی تلفنی با همسرش پایان دهد.
پس از اتمام گفتگو آهی می کشد و رو به همکارش می گوید:

_ مواظب باش زن نگیری ها ! مثل حشیش می مونه !

دبه

بحری ست بحرعشق که هیچش کناره نیست
آن جا جز  آن  که  دبه درآرند   چاره  چیست  ؟

_ها ! واقعا" چاره چیست؟

چه

وقتی از "چه" حرف می زنیم،از چه حرف می زنیم؟
واقعا" از چه حرف می زنیم؟

سوژه(2)

شب از نیمه گذشته و به سوی پنجره های روشن و آدمهای آن سو نگاه می کنم...
و فکر می کنم به این که آنها:

پیش از آن که بخوابند،به چه می اندیشند؟
پیش از آن که چراغها را خاموش کنند،به هم چه می گویند؟
پیش از آن که مرا ببینند _که این جا ایستاده ام_به چه می نگرند؟

و پس از آن که از کنار پنجره می روند،چه می کنند؟

و من...در یک آن از جا می پرم...
و پیش از این که آنها بروند و همین چیزها را بنویسند،به سراغ صفحه ام می روم و می نویسمشان...